Δημοσιογράφος , χρονογράφος της «Βραδυνής» και της «Εστίας» αργότερα, η Αλεξάνδρα Στεφανοπούλου κάλυψε τον πόλεμο το καλοκαίρι του 1966 και κατέθεσε τη μαρτυρία της αρχικά στην εφημερίδα και κατόπιν σε βιβλίο («Μια Ελληνίδα στον πόλεμο του Βιετνάμ», Αθήναι 1967, εκδόσεις Κ. Κακουλίδη).

Η κ. Στεφανοπούλου, απόφοιτη Αγγλικής Φιλολογίας δίχως την παραμικρή δημοσιογραφική προϋπηρεσία, επιλέχθηκε ως πολεμική ανταποκρίτρια ακριβώς λόγω της επαγγελματικής απειρίας της.

Ο διευθυντής της εφημερίδας, Κώστας Τριανταφυλλίδης, «δεν εξέτασαν καν εάν διέθετα τα προσόντα και αν θα είχα τη δυνατότητα να στέλνω ανταποκρίσεις» εξηγεί με αφοπλιστική ειλικρίνεια η παλαίμαχη πλέον δημοσιογράφος. «Θα μπορούσαν να γράφουν οι ίδιοι από τα τηλεγραφήματα του Associated Press και να βάζουν από κάτω την υπογραφή μου! Αυτό που τους ενδιέφερε ήταν να στέλνω φωτογραφίες μου σε διάφορα “τοπία” του πολέμου.

Η μεταμεσονύχτια συνέντευξη του Καντάφι στην Αλεξάνδρα Στεφανοπούλου το 1972 μέσα στην έρημο. Tην 1η Σεπτεμβρίου του 1969, ο λοχαγός Μουαμάρ Καντάφι ανέτρεψε τον βασιλιά Ιδρί και εγκαθίδρυσε στρατιωτικό καθεστώς στη Λιβύη.

Μέσα σε λίγα χρόνια θα τον αποκαλούσαν απλά «Συνταγματάρχη» και όλοι γνώριζαν σε ποιον αναφέρονταν.
Μία εβδομάδα μετά το πραξικόπημα, η δημοσιογράφος Αλεξάνδρα Στεφανόπουλου, βρισκόταν στην Τρίπολη και ζητούσε να του πάρει συνέντευξη. Το αίτημα της δεν έγινε δεκτό και η δημοσιογράφος αποχώρησε απογοητευμένη.

Μετά από τρία χρόνια και πολλές αιτήσεις στην πρεσβεία της Λιβύης, η Στεφανοπούλου δέχτηκε το πολυπόθητο τηλεφώνημα.

Τον Μάιο του 1972, ο Συνταγματάρχης ήταν έτοιμος να της μιλήσει. Μία Ελληνίδα στη Λιβύη Στο βιβλίο της, “Scoop”, η Στεφανοπούλου σχολιάζει ότι πρωτεύουσα της Λιβύης είχε αλλάξει σημαντικά μέσα στα δύο χρόνια που κυβερνούσε ο Καντάφι. Την πρώτη φορά που προσγειώθηκε στο αεροδρόμιο της Τρίπολης, το 1969, όλες οι πινακίδες ήταν γραμμένες στα αραβικά, αλλά και στα αγγλικά.